Zwarte Piet en de werkloze idioot

Zwarte Piet en de werkloze idioot
Zwarte Piet en de werkloze idioot

Met stijgende verbazing volg ik de berichtgeving rondom een zeer breed gevierd kinderfeest en enkele tegenstanders die wel erg veel tijd hebben om er wat van te vinden. Hoe lukt het die mensen toch om er overal wat van te zeggen of er tegen te demonstreren? Het waren telkens dezelfde koppen die de media bestierden. Hebben die mensen geen werk, gezin, sport of hobby’s? Ik zou echt niet weten waar ik de tijd vandaan moest halen om een busreis te organiseren en af te reizen naar plaatsen als Dokkum om daar met een spandoek te gaan staan of om bij een intocht ouders met kinderen uit te gaan maken voor racisten. Serieus, ik heb echt wat beters te doen dan me druk te maken om welk feest anderen vieren en hoe zij dat doen.

Op een gegeven moment vonden enkele voorstanders een gaatje in hun dagindeling. Toen was het echt niet meer te geloven. De Sinterklaasintocht als treffen van mensen met teveel tijd.
Ik keek nogmaals naar een foto van een intocht. Hadden die mensen werkelijk geen andere bezigheden? Misschien was sporten een idee? Waar zijn hun vrienden? Hebben ze geen werk? Ik heb het me zo herhaaldelijk afgevraagd als ik de tv aanzette of de krant open sloeg. Totdat er een Surinamer kwam die duidelijk maakte wat ik al vermoedde. ‘Het zijn werkloze idioten’, zei hij.
Hèhè.
De eerste berichtgeving rondom zwarte Piet die me niet verbaasde.

Hardlopen op de dijk

De hardloopschoenen waarmee ik op de dijk ging lopen.
De hardloopschoenen waarmee ik op de dijk ging lopen.

Ik ren mijn rondje op de dijk als een groepje wielrenners mij ter hoogte van de versmalling van het veerooster inhaalt. Ik blijf voor het hek wachten om ze voor te laten gaan.
‘Zo hè. Jij hebt een dikke reet’, roept er eentje terwijl hij zijn fiets over het veerooster manoeuvreert.
‘Nee, jij trekt volle zalen’, antwoord ik.
‘Das een goeie’, lacht de rest van de groep en een van zijn groepsgenoten steekt zijn duim naar me op. Dan rijden ze verder.

Wasmachine, nieuw huishoudelijk hulpje

Hoera! Onze nieuwe wasmachine blijkt ook normale wasprogramma's te hebben.
Hoera! Onze nieuwe wasmachine blijkt ook normale wasprogramma’s te hebben.

Onze oude wasmachine begaf het. Zodoende kwam er een nieuw huishoudelijk hulpje in huis, dat volgepompt met elektronica en onbegrijpelijke technologie ons leven gemakkelijker moet maken. Van dat laatste ben ik nog niet zo zeker. Waar we bij de vorige wasmachine eenvoudig de temperatuur en geen of wel voorwas instelden, komt de nieuwe met een centimeter dikke handleiding en oneindige opties. We moeten weten waaruit ons wasgoed bestaat of waarvoor we het gebruiken. Dat valt nog niet mee; lyocell bijvoorbeeld, is dat nu katoen of synthetisch? Outdoorkleding is dat kleding, waarin je in Ierland vis hebt schoongemaakt of in aan Mudmasters hebt meegedaan of is dat alle kleding die je buiten draagt. En dan babykleding. Ik dacht, dat zal wel voorzichtig gewassen moeten worden. Is het een 95 graden programma.

De nieuwe wasmachine is 7 kg. Volgens de opgave is dat geschikt voor een huishouden met twee personen. Dat begreep ik niet bij de aanschaf. De oude wasmachine laadde namelijk vijf kilo en was geschikt voor een gezin. Inmiddels begrijp ik het wel. Het wassen duurt bij de nieuwe machine eindeloos. Langdurig gebruik schijnt beter voor het milieu te zijn. Een katoenen was, zonder voorwas, duurt nu drie uur en dan spoelt hij drie keer. De oude wasmachine deed er met voorwas negentig minuten over en spoelde vijf keer. Het verlengen van de wasduur gaat ten koste van de inzet per 24 uur, dus moet de trommel groter zijn.

Maar inmiddels heb ik me wat beter verdiept in het menu. Ik was toch een beetje huiverig voor de doeken die de hond de tuin in sleept en veertig graden. Je moet even zoeken, maar dan blijkt hij gewoon te hanteren en over praktische wasprogramma’s te beschikken. Het fenomeen is dat hoe heter de machine wast, hoe tijdsefficiënter hij is. 95 graden met voorwas en vier spoelbeurten duurt slechts 2,5 uur. Vermoedelijk is de milieutest van de wasmachine een rollerbankformule en acceptabel voor testers met teveel tijd.

Gestolen zonnebloemen

Gestolen zonnebloemen langs het maisveld.
Langs het maisveld zijn zonnebloemen met kluit en al uit het maisveld gestolen.

Aan de rand van het maisveld, waar de Hoefseweg een bocht maakt, staan verwilderde bloemen. Iemand heeft ze daar gezaaid. Zonnebloemen, paarse- en witte bloemen komen kriskras door elkaar op, te midden van het vele groen. Ik kijk er altijd naar als ik er met de hond loop, blijf even stilstaan en verbaas me over de omvang van de zonnebloemen. Wat zijn ze groot en wat hebben ze een omvangrijk hart.

Op een avond zie ik in de verte een grote auto staan. Twee mensen lopen door de bloemen. Als ik dichterbij kom, zie ik nog net dat ze de grootste zonnebloemen met kluit en al achterin de auto leggen en de klep dicht kwakken. Ik loop nog wat sneller. De hond versnelt naast me. Ik wil ‘Hééh! Ik keek graag naar die bloemen’, roepen. Maar ze rijden hard weg. Het stof stuift achter de auto over de Geeracker. Sindsdien is de rand van het maisveld een stuk kaler en verbaas ik me over andere dingen.