Krijsende schreeuwerige tekenfilms

Schreeuwen in tekenfilms, een lulijzer kan behulpzaam zijn
Schreeuwen in tekenfilms, een lulijzer kan behulpzaam zijn
Wie hard en langdurig krijsend kan spreken kan overwegen om beroepsmatig kinderfilms in te schreeuwen *kuch* na te synchroniseren. Een rondje langs Nederlandstalige kindertekenfilms op met name de commerciële zenders leert dat vrijwel geen enkel personage op een normale toonhoogte spreekt. Vaak is de Nederlandstalige variant ettelijke malen hysterischer ingesproken dan de Engelstalige. Giert bij series als Kid vs Cat of Spongebob in de Engelse variant de adrenaline al door het kinderlijfje. ALLEMACHTIG! Nasynchronisatie in het Nederlands vergroot die factor met pak ‘m beet tien.

Wat is de gedachte hierachter bij series als bijvoorbeeld Spongebob? Kijken Nederlanders van nature niet naar een gele, avonturen belevende spons als het ding niet schreeuwt als een mager varken? Het is een van de raadsels van de vooruitgang, waarin 60.000 prikkels per minuut een acceptabele norm lijkt, terwijl het geheugen zo vluchtig is dat niemand nog schijnt te weten waarop die norm is gebaseerd.