Zwarte Piet en de werkloze idioot

Zwarte Piet en de werkloze idioot
Zwarte Piet en de werkloze idioot

Met stijgende verbazing volg ik de berichtgeving rondom een zeer breed gevierd kinderfeest en enkele tegenstanders die wel erg veel tijd hebben om er wat van te vinden. Hoe lukt het die mensen toch om er overal wat van te zeggen of er tegen te demonstreren? Het waren telkens dezelfde koppen die de media bestierden. Hebben die mensen geen werk, gezin, sport of hobby’s? Ik zou echt niet weten waar ik de tijd vandaan moest halen om een busreis te organiseren en af te reizen naar plaatsen als Dokkum om daar met een spandoek te gaan staan of om bij een intocht ouders met kinderen uit te gaan maken voor racisten. Serieus, ik heb echt wat beters te doen dan me druk te maken om welk feest anderen vieren en hoe zij dat doen.

Op een gegeven moment vonden enkele voorstanders een gaatje in hun dagindeling. Toen was het echt niet meer te geloven. De Sinterklaasintocht als treffen van mensen met teveel tijd.
Ik keek nogmaals naar een foto van een intocht. Hadden die mensen werkelijk geen andere bezigheden? Misschien was sporten een idee? Waar zijn hun vrienden? Hebben ze geen werk? Ik heb het me zo herhaaldelijk afgevraagd als ik de tv aanzette of de krant open sloeg. Totdat er een Surinamer kwam die duidelijk maakte wat ik al vermoedde. ‘Het zijn werkloze idioten’, zei hij.
Hèhè.
De eerste berichtgeving rondom zwarte Piet die me niet verbaasde.