Avatar 3D, gewoon omdat het kan

Avatar 3d, gewoon omdat het kan in een film
Avatar 3D, gewoon omdat het kan in een film

Blauwe wezens ontmoeten de avatar van een gehandicapte op de planeet Pandora in een ontzagwekkende omgeving. Het was lang geleden dat ik de bioscoop uitstapte met het gevoel van: ‘wat ik nu toch heb gezien’.
Gezien ja, want het verhaal tikt nergens raak, terwijl dat best interessant had kunnen zijn. Daarbij gaat het niet om het moralistische gedeelte van ‘stout mens sloopt spulletjes van imbeciele doch hoogstaande stam.’ Nee, het thema ‘welk leven leef je eigenlijk een virtueel of een IRL’ had minimaal met een factor duizend beter uitgewerkt kunnen zijn.

Voor een boodschap ga je dus niet naar Avatar. Avatar zie je voor de explosies, ruimteschepen en vooral de prachtige natuur in 3D. De omgeving is serieus ontzagwekkend. Het herinnert aan de tijd in de muziek, toen de synthesizer voor een breder publiek toegankelijk werd en muzikanten eindeloos alle trucjes uit het apparaat showden, gewoon omdat het kon.
En misschien ook wel met de begintijd van de bioscopen, die toen beelden van snel rijdende treinen vertoonden, gewoon omdat het kon. Dat is Avatar: 60.000 prikkels per minuut vanwege de enorme hoeveelheid 3D beelden en verder niets, gewoon omdat het kan.