Stroomsnelheid water hellingshoek

Bunkerstation Heijmen in Millingen aan de Rijn.
Bunkerstation Heijmen in Millingen aan de Rijn.

Na een hagelbui en tussen het tikken van twee artikelen wandel ik met de hond. We lopen over de dijk naar bunkerstation Heijmen en gaan via het hekje het natuurgebied in om bij het strandje te komen. De lucht is prachtig blauw, met grote witte vlokken die af en toe schaduw veroorzaken. Op het strandje breekt de zon weer eens door. De knalblauwe lucht laat het bunkerstation met de witte opbouw helder aftekenen. Ik pak mijn telefoon om een foto te maken. Als ik wil klikken trekt de hond aan de lijn. Vanwege de hoek die mijn telefoon daardoor maakt, lijkt de afgebeelde lucht op mijn schermpje nog blauwer. Het resultaat stemt me eigenlijk best tevreden, al klopt de stroomsnelheid van het water totaal niet met de hellingshoek op de foto.

Olie altijd te duur

De olie is altijd te duur en het is de kunst om eraan te verdienen.
De olie is altijd te duur en het is de kunst om eraan te verdienen.

In de krant staat dat de olieprijs, maar veertig dollar per vat is in tegenstelling tot de honderd dollar die normaal zijn. Daardoor schrapt een bedrijf in Etten-Leur en Roosendaal 120 banen. Een deel van de productie gaat naar het buitenland. Aan de pomp heb ik maar weinig gemerkt van die prijsdaling. Ik post het bericht op Facebook. Daar reageren pompt een paar vrienden.

Het zou door de accijns komen of door de handel. In de tankvaart heb je ook weleens dat als je een paar dagen in de wacht ligt, dat de lading 50.000 euro meer waard is geworden. Dat zie je als binnenvaartondernemer niet direct terug in je vrachtprijs, omdat die overeenkomst met een vervoerstarief per ton of met een dagprijs is afgesloten. Het is ook altijd hetzelfde. De olie is altijd te duur en het is de kunst om eraan te verdienen.

Dronken stapeltjes

Dronken stapeltjes wil ik niet bij het strijken.
Dronken stapeltjes wil ik niet bij het strijken.

Op maandagavond strijk ik meestal de was van de week weg. Ik ben een uurtje lekker bezig. De tafel begint al aardig vol te raken met mooie rechte stapeltjes. Daar houd ik van. De strijkplank staat dwars in de kamer, zodat ik de tv goed kan zien en het minder eentonig is om te doen. Mijn man heeft Voetbalinside opgezet. Ik krijg zijdelings mee, dat er nog geen 24 mensen naar Vitesse willen gaan. In de pauze loopt hij langs de tafel en de strijkplank. Ik strijk een van mijn hemden.

‘Je strijkt er een vouw in’, zegt hij.
-‘Dat is niet zo erg. Het is toch maar een hemd.’
‘Waarom strijk je ze dan? Je draagt ze ergens onder. Dat begrijp ik al jaren niet.’
-‘Ik wil geen dronken stapeltjes.’

Hij kijkt me aan alsof ik gek ben en misschien heeft hij op dat punt gelijk, want ik heb het huishouden bepaald niet tot een kunst verheven. Maar ik vind het fijn, dat ik het stapeltje precies in de vrije plek in de la kan leggen en op een tafel met van die handige tegeltjes krijg ik mijn stapeltjes ook zo fijn op maat.

Drie maanden na verkoop schip

Hartje, want drie maanden na verkoop schip.
Hartje, want drie maanden na verkoop schip.

In de tweede helft van januari konden we ons aandeel in het schip verkopen. Dat was voor ons de vervulling van een wens, want we hadden al in 2007 besloten dat we het rustiger aan wilden doen, mocht de gelegenheid zich voordoen. Dat rustiger aandoen betekende in het geval van mijn man een baan op een schip dat niet volcontinu vaart in een twee weken op twee weken af systeem. Ik ben vanaf een vaste standplaats, in meerdere mate, voor eigen rekening verder gegaan met de overige werkzaamheden die ik naast het varen al deed.

Drie maanden later zijn we het er beiden over eens, dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Het geeft een hoop rust om niet meer dag en nacht verantwoordelijk te zijn voor een volcontinu bedrijf. Het heeft zeker een maand geduurd voordat we de telefoon niet meer naast ons bed legden, omdat we altijd stand-by moesten staan. Mijn man is blij met zijn geregelde leven, waarin iets valt te plannen en ik leef nog steeds lekker bij de dag met al mijn afwisselende werkzaamheden. De toekomst ziet er voorlopig voor ons interessant, gelukkiger en rustiger uit. Ik hoop dat dat voor iedereen die dit leest ook zo is. <3

Onze hond als hovenier

Onze hond is een echte hovenier. We hebben het hem niet af kunnen leren en accepteren inmiddels dat het in zijn aard zit om van alles te begraven en op te graven. Ook de appelboom in de achtertuin krijgt af en toe van hem een flinke beurt. Op een dag waren we helemaal klaar met dat gegraaf en de besmeurde tegels. We bestelden 1,5 kuub gele split en worteldoek en legden de tuin dicht, waarbij we de afwaterende functie van de plantenbak behielden. Het doet een beetje aan alsof je aan een Franse spoorlijn woont. Ik vind het maar zozo. Ik was erg gesteld op mijn kruidentuin onder de appelboom, maar vind wel dat planten met de wortels in de grond moeten staan. Als ik er teveel naar verlang, bekijk ik bovenstaand YouTube filmpje. En dan vind ik de gele split toch prachtig. 🙂

De tuin met gele split is behoorlijk hondproof.
De tuin met gele split is behoorlijk hondproof.