Wiebelen op zadel

De afgelegde fietsroute van de Oranjetocht.
De afgelegde fietsroute van de Oranjetocht.

Elk jaar op Koningsdag sta je voor de vragen: moet ik werken, ruim ik mijn zolder leeg, zorg ik dat het aantal voorwerpen op mijn zolder zich vermenigvuldigt of ga ik iets heel anders doen? Ik besloot tot het laatste en koos voor de Oranjetocht in Horst. Het was een heel gefiets en ik had de dag ervoor meer dan iets aan de afstelling van mijn racefiets veranderd. Gelukkig had ik de imbussleutels meegenomen en kon ik onderweg nog afstellen.

‘Je wiebelt teveel. Jouw zadel moet iets lager’, riepen twee mannen van een jaar of zestig achter me.
Dus maar even afgestapt en weer wat sleutelen.
Op de pauzeplaats trof ik ze weer.

‘Ja, we hebben het maar even gezegd. Het is voor ons wel een leuk gezicht hoor, als jullie zo op dat zadel zitten te wiebelen. Maar zo krijgen we te weinig van de omgeving mee.’
-‘Maar daar ben je toch zelf bij?’
Dat vonden ze ook, maar het leidde wel af.
-‘Het grootste probleem is natuurlijk dat jullie de korte afstand fietsen. Daar tref je veel vrouwen en je hebt de tijd om je bezig te houden met van alles en nog wat. Als jullie de langste route fietsen is dat probleem kleiner. Ik zou dat gaan doen als ik jullie was.’
‘Kijk kijk, luister heren, die zegt wijze dingen en is van de praktische oplossingen. Een goede raad moet je nooit afslaan. Wij zijn al dat geouwehoer ook zat’, zegt een vrouw in een wielrenshirtje van dezelfde club. Maar dan heeft een van de twee ineens weer last van zijn knie en de ander heeft teveel bier gedronken in de Koningsnacht.

Stroomsnelheid water hellingshoek

Bunkerstation Heijmen in Millingen aan de Rijn.
Bunkerstation Heijmen in Millingen aan de Rijn.

Na een hagelbui en tussen het tikken van twee artikelen wandel ik met de hond. We lopen over de dijk naar bunkerstation Heijmen en gaan via het hekje het natuurgebied in om bij het strandje te komen. De lucht is prachtig blauw, met grote witte vlokken die af en toe schaduw veroorzaken. Op het strandje breekt de zon weer eens door. De knalblauwe lucht laat het bunkerstation met de witte opbouw helder aftekenen. Ik pak mijn telefoon om een foto te maken. Als ik wil klikken trekt de hond aan de lijn. Vanwege de hoek die mijn telefoon daardoor maakt, lijkt de afgebeelde lucht op mijn schermpje nog blauwer. Het resultaat stemt me eigenlijk best tevreden, al klopt de stroomsnelheid van het water totaal niet met de hellingshoek op de foto.

Olie altijd te duur

De olie is altijd te duur en het is de kunst om eraan te verdienen.
De olie is altijd te duur en het is de kunst om eraan te verdienen.

In de krant staat dat de olieprijs, maar veertig dollar per vat is in tegenstelling tot de honderd dollar die normaal zijn. Daardoor schrapt een bedrijf in Etten-Leur en Roosendaal 120 banen. Een deel van de productie gaat naar het buitenland. Aan de pomp heb ik maar weinig gemerkt van die prijsdaling. Ik post het bericht op Facebook. Daar reageren pompt een paar vrienden.

Het zou door de accijns komen of door de handel. In de tankvaart heb je ook weleens dat als je een paar dagen in de wacht ligt, dat de lading 50.000 euro meer waard is geworden. Dat zie je als binnenvaartondernemer niet direct terug in je vrachtprijs, omdat die overeenkomst met een vervoerstarief per ton of met een dagprijs is afgesloten. Het is ook altijd hetzelfde. De olie is altijd te duur en het is de kunst om eraan te verdienen.

Dronken stapeltjes

Dronken stapeltjes wil ik niet bij het strijken.
Dronken stapeltjes wil ik niet bij het strijken.

Op maandagavond strijk ik meestal de was van de week weg. Ik ben een uurtje lekker bezig. De tafel begint al aardig vol te raken met mooie rechte stapeltjes. Daar houd ik van. De strijkplank staat dwars in de kamer, zodat ik de tv goed kan zien en het minder eentonig is om te doen. Mijn man heeft Voetbalinside opgezet. Ik krijg zijdelings mee, dat er nog geen 24 mensen naar Vitesse willen gaan. In de pauze loopt hij langs de tafel en de strijkplank. Ik strijk een van mijn hemden.

‘Je strijkt er een vouw in’, zegt hij.
-‘Dat is niet zo erg. Het is toch maar een hemd.’
‘Waarom strijk je ze dan? Je draagt ze ergens onder. Dat begrijp ik al jaren niet.’
-‘Ik wil geen dronken stapeltjes.’

Hij kijkt me aan alsof ik gek ben en misschien heeft hij op dat punt gelijk, want ik heb het huishouden bepaald niet tot een kunst verheven. Maar ik vind het fijn, dat ik het stapeltje precies in de vrije plek in de la kan leggen en op een tafel met van die handige tegeltjes krijg ik mijn stapeltjes ook zo fijn op maat.

Drie maanden na verkoop schip

Hartje, want drie maanden na verkoop schip.
Hartje, want drie maanden na verkoop schip.

In de tweede helft van januari konden we ons aandeel in het schip verkopen. Dat was voor ons de vervulling van een wens, want we hadden al in 2007 besloten dat we het rustiger aan wilden doen, mocht de gelegenheid zich voordoen. Dat rustiger aandoen betekende in het geval van mijn man een baan op een schip dat niet volcontinu vaart in een twee weken op twee weken af systeem. Ik ben vanaf een vaste standplaats, in meerdere mate, voor eigen rekening verder gegaan met de overige werkzaamheden die ik naast het varen al deed.

Drie maanden later zijn we het er beiden over eens, dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Het geeft een hoop rust om niet meer dag en nacht verantwoordelijk te zijn voor een volcontinu bedrijf. Het heeft zeker een maand geduurd voordat we de telefoon niet meer naast ons bed legden, omdat we altijd stand-by moesten staan. Mijn man is blij met zijn geregelde leven, waarin iets valt te plannen en ik leef nog steeds lekker bij de dag met al mijn afwisselende werkzaamheden. De toekomst ziet er voorlopig voor ons interessant, gelukkiger en rustiger uit. Ik hoop dat dat voor iedereen die dit leest ook zo is. <3