Gestolen zonnebloemen

Gestolen zonnebloemen langs het maisveld.
Langs het maisveld zijn zonnebloemen met kluit en al uit het maisveld gestolen.

Aan de rand van het maisveld, waar de Hoefseweg een bocht maakt, staan verwilderde bloemen. Iemand heeft ze daar gezaaid. Zonnebloemen, paarse- en witte bloemen komen kriskras door elkaar op, te midden van het vele groen. Ik kijk er altijd naar als ik er met de hond loop, blijf even stilstaan en verbaas me over de omvang van de zonnebloemen. Wat zijn ze groot en wat hebben ze een omvangrijk hart.

Op een avond zie ik in de verte een grote auto staan. Twee mensen lopen door de bloemen. Als ik dichterbij kom, zie ik nog net dat ze de grootste zonnebloemen met kluit en al achterin de auto leggen en de klep dicht kwakken. Ik loop nog wat sneller. De hond versnelt naast me. Ik wil ‘Hééh! Ik keek graag naar die bloemen’, roepen. Maar ze rijden hard weg. Het stof stuift achter de auto over de Geeracker. Sindsdien is de rand van het maisveld een stuk kaler en verbaas ik me over andere dingen.

Stroomsnelheid water hellingshoek

Bunkerstation Heijmen in Millingen aan de Rijn.
Bunkerstation Heijmen in Millingen aan de Rijn.

Na een hagelbui en tussen het tikken van twee artikelen wandel ik met de hond. We lopen over de dijk naar bunkerstation Heijmen en gaan via het hekje het natuurgebied in om bij het strandje te komen. De lucht is prachtig blauw, met grote witte vlokken die af en toe schaduw veroorzaken. Op het strandje breekt de zon weer eens door. De knalblauwe lucht laat het bunkerstation met de witte opbouw helder aftekenen. Ik pak mijn telefoon om een foto te maken. Als ik wil klikken trekt de hond aan de lijn. Vanwege de hoek die mijn telefoon daardoor maakt, lijkt de afgebeelde lucht op mijn schermpje nog blauwer. Het resultaat stemt me eigenlijk best tevreden, al klopt de stroomsnelheid van het water totaal niet met de hellingshoek op de foto.

De eenzame boom

De eenzame boom langs de Hoefseweg
De eenzame boom langs de Hoefseweg

De eenzame boom

De eenzame boom is te vinden voordat de Hoefseweg afbuigt of zich afsplitst naar de Geeracker. Ik heb er inmiddels een fantasievolle relatie mee op de momenten dat ik de hond ’s morgens uitlaat en vroeg genoeg ben opgestaan om de weg zover af te lopen.

Tijd om te verwonderen

De ene keer denk ik dat de eenzame boom is verstoten door het rijtje bomen dat mij en de hond langs de weg begeleidt. Soms denk ik dat hij een eigenwijs zaadje had of verkeerd is geplant. Zou dat zijn overlevingskansen verkleinen? Planten schijnen met elkaar te kunnen communiceren. Een andere keer vind ik weer dat hij lijkt op zo’n eenzame Acacia op de steppe en als de zon rozig opkomt en de nevel over de velden hangt is dat bijna tastbaar. Maar vaker loop ik er achteloos voorbij, omdat ik haast heb en niet de tijd neem om me te verwonderen.

Hardlopers in de voetbalkantine

Hardlopers in de voetbalkantine
Hardlopers in de voetbalkantine

Hardlopers in de voetbalkantine

Rechts onderin het scherm van de kassa in de nieuwe voetbalkantine zie ik hardlopers staan, als ik het scherm aan het begin van mijn kantinedienst bestudeer.
De dienst verloopt rustig. Ik praat wat met een klant aan de bar.

‘Mooi hier zeg! Wat zit er hier nog meer in het gebouw?’
‘Boksen, want wij moeten kaartjes verkopen. De voedselbank, dacht ik’, antwoord ik.
‘Korfbal en volgens mij de volleybal ook’, vult een ander aan.
‘De hardlopers ook’, zeg ik.
‘Zit de loopgroep ook hier?’ vraagt de klant verbaasd.
‘Volgens mij wel. Die hebben zelfs een apart menu op de kassa’, zeg ik.
‘Sjonge. Oh. Zo hoor je nog eens wat!’

Later op de middag bestudeer ik het hardlopersmenu wat beter. Er is geen prijsverschil. Misschien is het een administratieve kwestie en hebben ze een aparte voorraad?
Pas als mijn dienst bijna ten einde is, begrijp ik dat hardlopers het menu is voor snellopende artikelen. Maar nu is de klant met wie ik praatte over de loopgroep al weg.
Kijk, zo komen de verhalen in de wereld.

Aardedonker grensgebied

Aardedonker grensgebied tussen Nederland en Duitsland
Aardedonker grensgebied tussen Nederland en Duitsland

Nederland en Duitsland

Het is aardedonker als ik in het grensgebied van Nederland en Duitsland rijd. Evenwijdig aan de weg, aan houten palen hangende stroomdraden begeleiden mijn rit. De palen met hangende draden buigen van de weg af. Ik rijd rechtdoor. Nu verschijnen er bomen aan weerszijden van de weg. Het is een tijd geleden dat zij zijn gesnoeid, want de takken hangen over de weg en lijken de auto te willen grijpen. Of ontstaat dit beeld alleen, omdat mijn fantasie op de loop gaat? Ik zet de radio uit om het intense gevoel van nietigheid in deze enorme donkere omgeving te versterken.
Overweldigend.
Zo gaaf!
De reflectorpaaltjes langs de weg trekken mijn aandacht, omdat de laatste prikkel is weggevallen. Links twee witte rondjes, rechts een witte verticale streep. Ze schuiven in een monotoon ritme langs de auto, tot de linkerpaaltjes veranderen in een variant met een witte verticale streep en de rechter met een rode. Dan weet ik. Ik ben in Nederland.