De eenzame boom

De eenzame boom langs de Hoefseweg
De eenzame boom langs de Hoefseweg

De eenzame boom

De eenzame boom is te vinden voordat de Hoefseweg afbuigt of zich afsplitst naar de Geeracker. Ik heb er inmiddels een fantasievolle relatie mee op de momenten dat ik de hond ’s morgens uitlaat en vroeg genoeg ben opgestaan om de weg zover af te lopen.

Tijd om te verwonderen

De ene keer denk ik dat de eenzame boom is verstoten door het rijtje bomen dat mij en de hond langs de weg begeleidt. Soms denk ik dat hij een eigenwijs zaadje had of verkeerd is geplant. Zou dat zijn overlevingskansen verkleinen? Planten schijnen met elkaar te kunnen communiceren. Een andere keer vind ik weer dat hij lijkt op zo’n eenzame Acacia op de steppe en als de zon rozig opkomt en de nevel over de velden hangt is dat bijna tastbaar. Maar vaker loop ik er achteloos voorbij, omdat ik haast heb en niet de tijd neem om me te verwonderen.

Botanisch tekenaar

In de herfst kun je prachtige foto’s van paddenstoelen en de rest van de natuur schieten en vermaak je je aardig met het bekijken van foto’s van anderen. Toch blijft het ondanks al die moderne techniek leuk om te zien hoe vroeger afbeeldingen van bloemen, planten en paddenstoelen in bijvoorbeeld oude boeken werden weergegeven. Voordat het fototoestel de opmars maakte, werden de afbeeldingen gemaakt door een botanisch tekenaar. Het was en is een specialisme.
6566.eu

Herfstbericht: Paddenstoelen

Herfstbericht: Paddenstoelen
Herfstbericht: Paddenstoelen

Herfstbericht: Paddenstoelen

Mooie dingen krijg je vaak onverwacht en gratis. Deze paddenstoelen staan* onder de boom in het gras bij de parkeerplaats tegenover het Radboud orthodontie gebouw. Enig zoekwerk in de soortenbank om de naam te achterhalen bracht me niet verder, omdat ik zomaar meerdere mogelijkheden vond.

*staan kan inmiddels ook stonden zijn. Ik weet namelijk niet of deze paddenstoelen eetbaar zijn en het water bij de eerste aanblik ervan een passant in de mond droop. Of dat onder dwang gebeugelde kinderen hun woede erop afreageerden en zo onbewust hielpen om miljoenen sporen te verspreiden.

Koeienhuid roept kindervragen op

Koeienhuid roept kindervragen op
Koeienhuid roept kindervragen op

Trots rol ik de zwart-witte koeienhuid uit op de vloer.
‘Hoe hebben ze die haren op dat kleed geplakt?’, vraagt onze jongste direct. Ook de middelste vraagt een paar keer of dat leer plus die haren echt, maar dan ook echt de huid van een koe zijn. De koeienhuid roept kindervragen op, bij die van ons van onder de twaalf. Ze vinden plastic sportschoenen en een kunststof voetbal normaal, eten blauwe piratenhagelslag en voeden eenvoudig virtuele huisdieren op. Ze zijn niet de enige, want dan staan de buurjongens in dezelfde leeftijd voor de deur.

‘Hoe krijgen ze die haren zo mooi op het kleed geplakt?’, vraagt de eerste stomverbaasd.
‘Hier zijn ze vergeten om hem te verven’, zegt de tweede, die een van de kleine bruine vlekjes ontdekt. De knapen kijken verbaasd als we vertellen, dat dit nu de huid van een koe is.
‘Het is echt bijzonder. Hoe glad het is, als je met de haren meegaat. Je voet volgt het spoor van de haren’, zegt onze zoon. De buurjongens proberen het ook en bekijken daarna de onderkant van het kleed vol aandacht.
‘Hoe krijgen ze nu de haren van de huid om leren schoenen te maken’, is de volgende vraag. Dat weten we niet precies.
Nooit had ik kunnen voorzien dat iets natuurlijks zoveel kindervragen oproept.