Drie maanden na verkoop schip

Hartje, want drie maanden na verkoop schip.
Hartje, want drie maanden na verkoop schip.

In de tweede helft van januari konden we ons aandeel in het schip verkopen. Dat was voor ons de vervulling van een wens, want we hadden al in 2007 besloten dat we het rustiger aan wilden doen, mocht de gelegenheid zich voordoen. Dat rustiger aandoen betekende in het geval van mijn man een baan op een schip dat niet volcontinu vaart in een twee weken op twee weken af systeem. Ik ben vanaf een vaste standplaats, in meerdere mate, voor eigen rekening verder gegaan met de overige werkzaamheden die ik naast het varen al deed.

Drie maanden later zijn we het er beiden over eens, dat we de juiste keuze hebben gemaakt. Het geeft een hoop rust om niet meer dag en nacht verantwoordelijk te zijn voor een volcontinu bedrijf. Het heeft zeker een maand geduurd voordat we de telefoon niet meer naast ons bed legden, omdat we altijd stand-by moesten staan. Mijn man is blij met zijn geregelde leven, waarin iets valt te plannen en ik leef nog steeds lekker bij de dag met al mijn afwisselende werkzaamheden. De toekomst ziet er voorlopig voor ons interessant, gelukkiger en rustiger uit. Ik hoop dat dat voor iedereen die dit leest ook zo is. <3

Sluis Eefde maakt belang Twentekanaal pijnlijk duidelijk

Vallende sluisdeur
In Eefde valt een sluisdeur naar beneden.
Raar?
Het is gebeurd.

Eefde is logistiek drama
Dat er een sluisdeur van 90 ton naar beneden duvelt is pislink. De situatie was direct gevaarlijk voor de mensen en schepen die er onderdoor varen en is op de langere termijn een logistiek drama.
Dat logistieke drama is omvangrijk, want sluis Eefde is namelijk de maritieme toegangspoort naar het Twente kanaal en dus het Twentse achterland. Het Twentse achterland kent geen alternatieve vaarweg. Over het doortrekken van het Twentekanaal naar het Mittellandkanaal wordt al jaren gefilosofeerd en de tweede sluis bij Eefde bevindt zich helaas in hetzelfde stadium. Dat is jammer, want het zijn niet de minste bedrijven die zich in de nabijheid van het doodlopende Twentekanaal hebben gevestigd. Het gaat om namen als: Akzo, Grolsch, Forfarmer in Lochem, Container Terminal Twente en Twence.

Gezamenlijk onderhoud Twentekanaal doen
Opmerkelijk is dat begin deze maand op RTV oost een bericht verscheen over het Twentekanaal. Dat bericht meldde dat aanpalende gemeentes gaan samenwerken en zo een van de grootste binnenhavens van Nederland vormen. Ze gaan gezamenlijk het onderhoud aan het Twentekanaal doen. Het is te hopen dat ze niet ‘de kat in de zak hebben gekocht’. Toch lijkt het helaas daarop te wijzen, want RWS vertelt bij de NOS dat ze niet weten wie als laatste aan de sluisdeur heeft gewerkt. In een maatschappij waarin kwaliteit op papier geleverd moet worden is dat ronduit een vreemde uitspraak. Ook deelt RWS mee dat ze niet aan repareren denken voordat de oorzaak bekend is. Een onderzoek naar een oorzaak zonder direct oproepbare gegevens kost tijd, vaak veel tijd. Je zal er maar liggen of gevestigd zijn.

Economisch- en logistiek belang Twente kanaal
Het enige waarop de betrokkenen nu nog kunnen hopen is dat het drama van Eefde niet model staat voor alle Nederlandse sluizen met hefdeuren en dat de ontstane situatie de besluitvorming rondom het kanaal positief beïnvloedt. Het economische- en logistieke belang van een functioneel vaarwegennet is immers pijnlijk duidelijk geworden.

Maus au chocolat in Phantasialand

‘Kom we gaan in de nieuwste kinderattractie, dan hebben we die ook gezien’, stel ik op het dagje Phantasialand voor.
‘Dit is zo faal, weer een uur van mijn leven verspild’, zuchten de kinderen die de leeftijd van de doelgroep allang voorbij lijken te zijn.
De rij is lang en leidt langs fonkelnieuwe stellingen die vroeger in de bakkerij voorkwamen. De leuningen voelen ruw, want ze zijn nog niet ingesleten. Videoschermen laten de rijgangers zien hoe Maus au chocolat werkt. Virtuele chocoladekogels uit een spuitzak verslaan de muizen. De rijganger bedient straks de spuitzak.
De kinderen zuchten verveeld.

Na 35 minuten komen de karretjes in zicht.
We krijgen een 3D bril op.
Sceptisch neemt mijn nageslacht plaats. Hun gedrag slaat om als de muizen op het eerste scherm verschijnen. Vol enthousiasme schieten ze de muizen kapot. Bij het tweede scherm weer.
‘Hoeveel heb jij?’, vragen ze aan elkaar.
Een aantal schermen verder ben ik de beste muizenjager. Wat een eer!
Maar het bijzonderste vind ik dat ik een kijkje heb genomen in de toekomst van de kinderattracties, waarbij computerschermen en digitalisering geen verarming van de beleving zijn.

Vroeger

Vroeger
Vroeger
‘Vroeger toen gingen wij in de winter met een pyjamabroek of maillot onder onze spijkerbroek naar school, omdat het zo koud was’, vertelde ik vroeger.
‘Vroeger konden we in de winter schaatsen en sneeuwballen gooien’, vertelde ik vroeger.
‘Vroeger waren een sjaal, goede handschoenen en sneeuwlaarzen uitsluitend modeaccessoires’, vertel ik nu.
Wanneer zou nu weer vroeger zijn?