Zwitserland beachvoetbal

Zwitserland wint van de Bahama's met beachvoetbal.
Zwitserland wint van de Bahama’s met beachvoetbal.

Eurosport zendt de worldcup beachsoccer uit. Ik val in de voorrondes in. Tot mijn grote verbazing speelt Zwitserland tegen de Bahama’s en Zwitserland wint. Niet te geloven! Het land heeft geen enkele echte beach. Het doet me denken aan Jamaicaanse bobsleeërs en andere exoten in een omgevingsvreemde sport.

Dan bedenk ik me dat beachvoetbal in de bergen waarschijnlijk gemakkelijker is te trainen, omdat het speelveld kleiner is. En ik heb ooit van daar wonende familieleden begrepen dat het Bergdorfmeisterschaft gaat om kleinere teams, op kleinere velden die niet helemaal waterpas hoeven te zijn.

Snooker vs darten

Snooker vs darten, dit is snooker
Snooker vs darten, dit is snooker

Snooker of darten volgen

‘Vind jij het niet vervelend dat jouw man constant sporten als snooker en darten volgt?’ vraagt een kennis.
‘Ik zou niet weten waarom. Ze hebben beide tegengestelde voordelen.’
‘Snooker en darten?!’ klinkt ze ongelovig.
‘Dat darten is best grappig. Dat is alleen ’s avonds. De sfeer in de zaal is top. Ik vind dat best gezellig om te zien, net alsof je er echt bij bent. En, het is volgens mij de enige sport ter wereld, waarbij je elke twee weken wereldkampioen bij een andere organisatie kunt worden.’

Darten, meerdere wereldkampioenen

Dat je bij darten elke twee weken wereldkampioen kunt worden, is haar natuurlijk niet opgevallen, omdat ze er uit principe niet naar kijkt en haar tijd liever besteedt aan het ruzie maken over een tv-programma. Dat laatste is overigens mijn veronderstelling.

Snooker of darten meekijken

‘Maar dat snooker dan, vind je dat niet saai als dat de hele dag opstaat?’
‘Nee, ik vind het lekker rustig en ik kan er goed bij lezen. Bij darten schrik ik telkens op uit mijn boek als er iemand hysterisch !!!ONEHUNDREDANDEIGHTY!!! begint te schreeuwen, waarna de zaal compleet uit zijn dak gaat.’

Woontijdschriften als afspiegeling

Slechts de extremen komen aan bod in de media.
Slechts de extremen komen aan bod in de media.

Woontijdschriften afspiegeling

Een paar keer per jaar blader ik door een woontijdschrift. Verbazen doet een mens zich het beste met mate. Bladzijde na bladzijde is gevuld met lege witte interieurs met naturelle accenten of het is gelijk zo knal dat je er na tien seconden helemaal knetter van wordt.
Wie woont daarin?
Wie heeft er een interieur dat zo in een woonmagazine past?

Praktisch meubilair

Ik ken die mensen niet. Mijn kennissen en ik hebben doorgaans praktische vloeren en meubels, want kinderen, huisdieren, fulltime banen of inmiddels zelf bijna incontinent. Bont gekleurde accenten heeft bijna iedereen ergens liggen, maar nergens zijn ze zo hysterisch op elkaar afgestemd als in die bladen. Al bladerend leg ik de link met het grootste deel van het nieuws dat ik dagelijks meekrijg. Het gaat niet over mij en ook niet over mijn omgeving. Slechts de extremen komen aan bod. Gelukkig maar.

Schietspel herkennen aan beeld

Bij kennissen speelden ze een schietspel op hun PS3. Ik herkende de stijl van het spel, al speel ik dat speltype nooit.
‘Hebben jullie ook Call of Duty? Wij hebben dat ook’, zei ik.
‘Dit is Modern Warfare’, vertelden de spelers.

Ik weet dat wij Black Ops hebben, maar we hebben er nog een. Dus keek ik nogmaals naar het scherm.
‘Wij hebben een ander. Wij hebben een andere grot’, zei ik.
Het voelde als een overwinning.
Ik vond het goed van mezelf dat ik een spelserie die ik nooit speel aan een beeld kon herkennen.

EyePet PS3 de broze spiegel naar de toekomst

EyePet PS3 de broze spiegel naar de toekomst

EyePet en de camera voor de PS3 komen via een aanbieding in ons gezin. Met snel toenemende verbazing zien mijn man en ik hoe onze dochters het digitale wezen dat op het televisiescherm in onze woonkamer leeft direct adopteren. Gemakshalve moet ik opmerken dat tamagotchies en huisdieren op internet het bij onze meiden altijd goed deden.
‘Laat je EyePet springen door je hand in de lucht te bewegen’, zegt de man op de tv. Ons kind maakt schizofrene gebaren in de lucht en op het scherm springt de EyePet door de lucht. Dan mag ze hem over de buik kriebelen. Het beest ligt virtueel bij haar op schoot en zij aait hem op de tv.
‘Volgens mij zit er echt een steekje bij je los als je dit leuk vind’, constateert mijn man praktisch.
‘Ik weet het niet. Volgens mij is dit een deel van de toekomst. Dat later een webcam bewegingen detecteert, waarmee iets in gang wordt gezet’, vind ik.

Het spel gaat verder.
Is het eigenlijk nog wel een spel?
Als een wezen voor de verzorging afhankelijk van je is en opgewekt jouw tekeningen natekent, en emotie toont.
‘Het is een handig huisdier. Hij verhaart tenminste niet’, zegt onze dochter opgewekt.
Ik kijk naar onze scheepshond in de rui, die uiterst dankbaar is en emotie toont als hij uit mag of een hapje krijgt. Ik aai hem. Hij is warm en dankbaar. Dankbaar is de EyePet op het scherm ook als zij hem over zijn kop aait. De lichaamswarmte ontbreekt.

Het is allemaal zo bizar. Ons kind trommelt op de grond om de EyePet van de ene kant van het scherm naar de andere kant te laten rennen en wij kijken toe, maar hebben het gevoel de natuurlijke clou te missen.
‘Volgens mij is dit de toekomst. Dat je via de webcam het eten in de keuken kunt maken’, zeg ik tegen mijn man. Dat denkt hij ook, terwijl hij naar zijn dochter kijkt, die het volkomen normaal vindt om de door EyePet nagetekende tekening te beoordelen en te constateren dat EyePet nog wat moet leren.

Ik denk terug. Ooit schreef ik op een geboortefelicitatiekaartje dat kinderen een broze spiegel naar de toekomst zijn. Vandaag voelt het meer als een brute aardschok.