Zwarte Piet en de werkloze idioot

Zwarte Piet en de werkloze idioot
Zwarte Piet en de werkloze idioot

Met stijgende verbazing volg ik de berichtgeving rondom een zeer breed gevierd kinderfeest en enkele tegenstanders die wel erg veel tijd hebben om er wat van te vinden. Hoe lukt het die mensen toch om er overal wat van te zeggen of er tegen te demonstreren? Het waren telkens dezelfde koppen die de media bestierden. Hebben die mensen geen werk, gezin, sport of hobby’s? Ik zou echt niet weten waar ik de tijd vandaan moest halen om een busreis te organiseren en af te reizen naar plaatsen als Dokkum om daar met een spandoek te gaan staan of om bij een intocht ouders met kinderen uit te gaan maken voor racisten. Serieus, ik heb echt wat beters te doen dan me druk te maken om welk feest anderen vieren en hoe zij dat doen.

Op een gegeven moment vonden enkele voorstanders een gaatje in hun dagindeling. Toen was het echt niet meer te geloven. De Sinterklaasintocht als treffen van mensen met teveel tijd.
Ik keek nogmaals naar een foto van een intocht. Hadden die mensen werkelijk geen andere bezigheden? Misschien was sporten een idee? Waar zijn hun vrienden? Hebben ze geen werk? Ik heb het me zo herhaaldelijk afgevraagd als ik de tv aanzette of de krant open sloeg. Totdat er een Surinamer kwam die duidelijk maakte wat ik al vermoedde. ‘Het zijn werkloze idioten’, zei hij.
Hèhè.
De eerste berichtgeving rondom zwarte Piet die me niet verbaasde.

Zwitserland beachvoetbal

Zwitserland wint van de Bahama's met beachvoetbal.
Zwitserland wint van de Bahama’s met beachvoetbal.

Eurosport zendt de worldcup beachsoccer uit. Ik val in de voorrondes in. Tot mijn grote verbazing speelt Zwitserland tegen de Bahama’s en Zwitserland wint. Niet te geloven! Het land heeft geen enkele echte beach. Het doet me denken aan Jamaicaanse bobsleeërs en andere exoten in een omgevingsvreemde sport.

Dan bedenk ik me dat beachvoetbal in de bergen waarschijnlijk gemakkelijker is te trainen, omdat het speelveld kleiner is. En ik heb ooit van daar wonende familieleden begrepen dat het Bergdorfmeisterschaft gaat om kleinere teams, op kleinere velden die niet helemaal waterpas hoeven te zijn.

Snooker vs darten

Snooker vs darten, dit is snooker
Snooker vs darten, dit is snooker

Snooker of darten volgen

‘Vind jij het niet vervelend dat jouw man constant sporten als snooker en darten volgt?’ vraagt een kennis.
‘Ik zou niet weten waarom. Ze hebben beide tegengestelde voordelen.’
‘Snooker en darten?!’ klinkt ze ongelovig.
‘Dat darten is best grappig. Dat is alleen ‘s avonds. De sfeer in de zaal is top. Ik vind dat best gezellig om te zien, net alsof je er echt bij bent. En, het is volgens mij de enige sport ter wereld, waarbij je elke twee weken wereldkampioen bij een andere organisatie kunt worden.’

Darten, meerdere wereldkampioenen

Dat je bij darten elke twee weken wereldkampioen kunt worden, is haar natuurlijk niet opgevallen, omdat ze er uit principe niet naar kijkt en haar tijd liever besteedt aan het ruzie maken over een tv-programma. Dat laatste is overigens mijn veronderstelling.

Snooker of darten meekijken

‘Maar dat snooker dan, vind je dat niet saai als dat de hele dag opstaat?’
‘Nee, ik vind het lekker rustig en ik kan er goed bij lezen. Bij darten schrik ik telkens op uit mijn boek als er iemand hysterisch !!!ONEHUNDREDANDEIGHTY!!! begint te schreeuwen, waarna de zaal compleet uit zijn dak gaat.’

Woontijdschriften als afspiegeling

Slechts de extremen komen aan bod in de media.
Slechts de extremen komen aan bod in de media.

Woontijdschriften afspiegeling

Een paar keer per jaar blader ik door een woontijdschrift. Verbazen doet een mens zich het beste met mate. Bladzijde na bladzijde is gevuld met lege witte interieurs met naturelle accenten of het is gelijk zo knal dat je er na tien seconden helemaal knetter van wordt.
Wie woont daarin?
Wie heeft er een interieur dat zo in een woonmagazine past?

Praktisch meubilair

Ik ken die mensen niet. Mijn kennissen en ik hebben doorgaans praktische vloeren en meubels, want kinderen, huisdieren, fulltime banen of inmiddels zelf bijna incontinent. Bont gekleurde accenten heeft bijna iedereen ergens liggen, maar nergens zijn ze zo hysterisch op elkaar afgestemd als in die bladen. Al bladerend leg ik de link met het grootste deel van het nieuws dat ik dagelijks meekrijg. Het gaat niet over mij en ook niet over mijn omgeving. Slechts de extremen komen aan bod. Gelukkig maar.

Schietspel herkennen aan beeld

Bij kennissen speelden ze een schietspel op hun PS3. Ik herkende de stijl van het spel, al speel ik dat speltype nooit.
‘Hebben jullie ook Call of Duty? Wij hebben dat ook’, zei ik.
‘Dit is Modern Warfare’, vertelden de spelers.

Ik weet dat wij Black Ops hebben, maar we hebben er nog een. Dus keek ik nogmaals naar het scherm.
‘Wij hebben een ander. Wij hebben een andere grot’, zei ik.
Het voelde als een overwinning.
Ik vond het goed van mezelf dat ik een spelserie die ik nooit speel aan een beeld kon herkennen.